Sercem pisane

Dzisiaj chciałabym przedstawić Wam tekst, który napisała moja bardzo dobra koleżanka. Od dzieciństwa miała pod górkę - trudne dzieciństwo,  nieudane związki , depresja, i dzięki temu, że zawsze chciała się rozwijać i ciągle nad sobą pracowała dzisiaj jest radosną kobietą, pełną życia i jak widzę nigdy się nie poddaje.

W tym miejscu chciałabym Ci Kasiu serdecznie podziękować za ten tekst, bo myślę, że może on pomóc wielu osobom. Dla mnie JESTEŚ WIELKA - PODZIWIAM CIĘ.

Przeczytajcie  i proszę komentujcie i udostępniajcie.

Dla tych, którzy nie wierzą w siebie, sercem pisane każde słowo. ....

Od wielu lat trwa moja przemiana, stawiane pytania o sens życia, o przyszłość. Transformacja nabrała przyspiszenia, to tak jakby został uruchomiony piąty bieg a hamulec przestał działać. Nowego znaczenia nabrały słowa miłość, współodczuwanie, akceptacja, zupełnie inny wymiar ma samotność, która nią juz nagle nie jest tak jakby samoistnie. Wydobywam z głębin to co najpiękniejsze dla mnie, to jest jak ...wulkan który spał przez lata. dobrze mi z tym dobrze mi z moimi uczuciami i moja świadomością. Wszystko jest jakby jaśniejsze , zrozumiałe i niech będzie logiczne. Jak łatwiej mi jest pokonywać napotkane przeciwności jak szybko radzę sobie z probujacymi mnie zaskoczyć negatywnymi emocjami.Widze je i się do nich uśmiecham . Nagle dostrzegam ze odszedł smutek i tęsknota! Nawet nie spostrzeglam kiedy😊 nagle przestałam się karmić lękami nieistniejacymi problemami wyimaginiwanym strachem o wszystko, jak baloniki ulecialy w przestrzeń do miejsca najbardziej odpowiedniego dla nich i nie daje im prawa powrotu. Te uczucia juz doskonale znam tymi emocjami karmiłam moje ciało i serce latami , teraz żywię się miłością, akceptacją i rozumieniem. Teraz pokarmem dla mej duszy jest odkrywanie najpiękniejszych zakamarków mojej natury. Kocham to uczucie kocham to bycie ze sobą. Byłam w programie kim Ty jesteś, byłam w programie z Ciebie nic dobrego nie wyrośnie, byłam w programie nie dasz rady,byłam w programie to nie dla Ciebie, byłam w programie jesteś nic nie warta, byłam w programie beze mnie zdechniesz jak pies pod płotem, byłam w programie nie wychylaj się, byłam w programie Ty niczego nie potrafisz bylam w programie bądź grzeczna to Cię będę kochać o jakże dziękuję tym wszystkim producentom, rezyserom i scenarzystom za osadzenie mnie w ich roli, jest jeden KTOS kto doskonale wie jak wielka jest moja wdzięczność dla nich wszystkich. Dziś nurkuje w głębinach siebie, dziś kreuje swoje programy o pięknych barwach i cudownych emocjach. Dziś jestem nowo otwartą księga przepięknie oprawioną z silnymi stronicami do wypełnienia, dziś piszę sercem to o czym cichutko marzyłam, to co pukało delikatnie przez lata. Dziś moja dusza dyktuje mi słowa, ach jakie one są cudowne! Dziś zabarwię kolorami świata moją księgę, udekoruję miłością pieczołowicie pielęgnowaną do siebie. Tytuł mojej księgi to Kocham Cię Kasiu.

Jak trudno być jedynaczką

    Bardzo często spotykamy się z opinią, że jedynacy są: zarozumiali, egoistyczni, chcą zawsze stawiać na swoim. Coraz częściej spotykamy rodziny z jednym dzieckiem szczególnie w miastach. Pierwszym powodem dla którego rodzice nie decydują się na drugie czy kolejne dziecko jest to że, żyjemy w kraju w którym są olbrzymie problemy ze znalezieniem pracy, młodzi często mieszkają z rodzicami, gdyż niskie zarobki nie pozwalają im na zakup własnego "m" a na mieszkanie komunalne trzeba zazwyczaj czekać latami. Drugim z powodów jest obawa, że nie będziemy mieli za co utrzymać naszych dzieci, przecież wszystko jest takie drogie, szczególnie dla maluchów. No i ostatnia kategoria to ludzie, którzy nie chcą więcej dzieci dla własnego wygodnictwa, bo przecież większa liczba dzieci, to również więcej problemów, więcej krzyku i mniej czasu dla siebie, na własne przyjemności. To tyle na temat prawdopodobnych przyczyn jedynactwa. ja jednak nie będę tutaj pisała na ten temat, gdyż mnie to nie dotyczy jako rodzica. Zawsze marzyłam o tym aby mieć troje dzieci a co najmniej dwoje i na dzień dzisiejszy jestem szczęśliwą matką czwórki dzieci. Zdecydowałam się napisać ten post - okiem jedynaczki, ponieważ wiem, że coraz więcej rodzin decyduje się na tylko jedno dziecko nie zastanawiając się czy to jest dobre dla dziecka czy nie. W sumie to nie powinnam narzekać na to, że jestem jedynaczką. Moje dzieciństwo dzięki moim rodzicom było wspaniałe. Nigdy niczego mi nie brakowało, co nie znaczy, ze miałam wszystko co tylko chciałam. Moi rodzice to bardzo rozsądni ludzie i zrobili wszystko abym była szczęśliwa ale też mnie nie rozpieszczali. Miałam jasno określone granice, których rodzice bardzo konsekwentnie przestrzegali,. dzięki temu szybko dowiedziałam się co jest dobre a co złe. Moi rodzice pochodzili z wielodzietnych rodzin i dlatego postanowili, ze nie będą mieli więcej dzieci. do pewnego momentu mi to nie przeszkadzało, nie musiałam się z nikim dzielić - no jedynie czasem z rodzicami. Nie musiałam w domu nic robić, gdyż moja mama długo nie pracowała, więc jak przychodziłam ze szkoły to już wszystko było posprzątane i ugotowane. Było mi dobrze bo miałam dużo czasu dla siebie i dla koleżanek. Niestety brakowało mi jednego - rodzeństwa. Moi rodzice byli głusi na moje prośby, jak postanowili tak zrobili zostałam jedynaczką. Jako jedynaczka nigdy nie miałam problemu, żeby się z kimś czymś podzielić. Dlaczego o tym piszę? Ponieważ rodzina jest zawsze przy nas, a koleżeństwo się zmienia. Moja mama jest również moją przyjaciółką, rozmawiamy o wszystkim i zdaję sobie sprawę, że gdybym miała siostrę lub brata mogłabym czasem zwrócić się do nich, niestety nie mam rodzeństwa i dlatego też z problemami zwracam się właśnie do mamy. Zapewne moja mama dzięki temu czuje się potrzebna, ale również w większym stopniu jest obarczona moimi problemami niż matki mające więcej dzieci. Mam wielu znajomych, ale to nie to samo co rodzina. Wiem również, rozmawiając z rodzicami, że gdyby mogli wrócić czas to na pewno miałabym rodzeństwo. Rodzice jedynaków są zazwyczaj rodzicami nadopiekuńczymi i takimi również byli moi rodzice, na szczęście tylko do pewnego czasu. Od około 16 roku miałam coraz więcej swobody ale też  starałam się nie nadużywać ich zaufania, dzięki temu mamy dziś wspaniałe relacje. Pytałam rodziców dlaczego gdyby mieli możliwość wrócić czas to zmieniliby swoje zdanie co do liczby potomstwa? Odpowiadają, że ciągle koncentrują się na tym co się ze mną dzieje i jest to bardzo męczące. Mając kilkoro dzieci człowiek rozkłada między nimi zainteresowanie i nie obarcza się tak bardzo ich problemami, stara się jedynie pomóc jeśli tylko może. Również moja znajoma, która miała tylko jedną córkę mówi: że dla niej świat się skończył, gdy jej jedyna córka zmarła w wieku kilkunastu lat, a dla niej było już za późno na kolejne dziecko - zmieniłaby swoją decyzję. W moim środowisku rozmawiając szczególnie ze starszymi matkami jedynaków słyszę jak mantrę wypowiadane zdanie "gdybym mogła wrócić czas".

    Znam też osoby, które swoją decyzję o posiadaniu jedynaka podjęłyby jeszcze raz, tylko, ze takich jest bardzo mało. Na koniec jeszcze jedno moje przemyślenie dotyczące finansów. Rodzice często zastanawiają się za co utrzymają dziecko, przecież ich dochody są tak niskie, że ledwo teraz wystarcza do pierwszego. To nie jest żadne wytłumaczenie. Gdy zaszłam w ciąże z moją ostatnią to jest czwartą córką w ciąże, byłam przerażona. Mój mąż akurat zrezygnował z prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż zaczęliśmy wpadać w długi, ja byłam bez pracy, ale z racji tego że jestem niepoprawną optymistką i bardzo wierzę, że Bóg zawsze mi pomaga, gdy tego potrzebuję, wiedziałam, ze damy radę. Moje przerażenie szybko minęło, a modlitwy zdziałały cuda. Mąż dostał pracę, trochę pomogli rodzice i ja nauczyłam się jeszcze lepiej gospodarować pieniędzmi, których nigdy nie było zbyt wiele. Moje dzieci może nie miały wszystkiego, czego by tylko chciały, nie miały najnowszych modeli telefonów, czy innych jakichś drogich gadżetów, ale mieli to co dzieci powinny mieć - przede wszystkim: dach nad głową, jedzenie, miłość rodziców i przede wszystkim siebie nawzajem.

    Nie mam oczywiście zamiaru wpływać na niczyje decyzje, bo przecież nie o to chodzi, chcę tylko, aby każdy z czytelników mojego bloga zastanowił się przed podjęciem tak poważnej decyzji i pomyślał nie tylko o sobie ale również o tym czego potrzebuje jego jedynak. Czy czasem nie wolałby mieć rodzeństwa.

 

 

Nick Vujicic: ekskluzywny wywiad

Odkąd pamiętam zawsze byłam optymistką. Niektórzy mnie za to krytykowali, ale cóż ja zawsze wiedziałam, że po burzy przychodzi słońce. Ten optymizm został podarowany mi przez Boga. Zawsze chciałam być dobrym człowiekiem i dlatego ciągle nad sobą pracuję. Nick Vujicic jest dla mnie wzorem i inspiracją do działania. Gdy patrzę na człowieka bez rąk i nóg i widzę jak doskonale sobie radzi i le ma wiary w sobie, to wiem, że dla mnie przecież życie jest o wiele łatwiejsze. Czasem gdy patrzę na ludzi i słyszę ich ciągłe narzekania, to się zastanawiam co by zrobili gdyby byli w takiej sytuacji jak Nick?

Moje życie też nie jest usłane różami i jak każdy człowiek mam problemy raz większe, raz mniejsze, ale zawsze wiem, że Bóg jest ze mną i daje mi tylko tyle ile mogę unieść, a jeśli mam chwile zwątpienia i wydaje mi się że już nie dam rady, że już za dużo problemów naraz to wtedy proszę Boga i siłę i zawsze tę siłę dostaję, i jestem szczęśliwa.  

Niestety nie będę mogła być na spotkaniu z Nickiem czego bardzo żałuję ale cieszę się że mogę skorzystać choć z namiastki jego przekazu. Dzięki Milewski & Partnerzy!

Uzależnienie od Internetu cz II

Osoby najbardziej podatne na uzależnienie od Internetu to:

• osoby spędzające co najmniej 6 godzin dziennie w Internecie
• osoby samotne i bezrobotne spędzające większość czasów domu
• osoby które po zaprzestaniu stosowania  wszelkiego rodzaju środków zmieniających świadomość, nie potrafią znaleźć konstruktywnych sposobów radzenia sobie z napięciem i emocjami i zamieniają substancje psychoaktywne na Internet
• dzieci, które dopiero się rozwijają i nie potrafią jeszcze odróżnić tego co dobre od tego co złe
• młodzież w okresie dojrzewania, szukające swojej tożsamością nie znajdujące zrozumienia u dorosłych
• osoby traktujące Internet jako ucieczkę od rzeczywistości lub sposób na nudę
• osoby o niskim poczuciu własnej wartości, nieśmiałe, izolujące się od ludzi, gdyż w świecie wirtualnym nikt nie widzi ich słabości zatem czują się bezpieczne

Zachowania związane z nadużywaniem Internetu:

• nieustanne granie w gry komputerowe
• ciągłe porządkowanie informacji na komputerze
• aukcje internetowe
• oglądanie, kopiowanie lub kupowanie pornografii komputerowej
• zakupy w sieci
• hazard on-line
• ciągłe ściąganie z Internetu muzyki, filmów czy programów

Wszystkie powyższe zachowania mogą świadczyć o uzależnieniu jeżeli pochłaniają niemal cały czas wolny, gdy odbywają się kosztem innych zajęć, zainteresowań czy znajomości. Gdy mimo pojawiających się problemów w życiu osobistym czy zawodowym osoba wykonuje je nadal i nie potrafi przestać.

Uzależnienie od Internetu cz. I

Do niedawna uważaliśmy, że największym problemem ludzkości jest uzależnienie od alkoholu czy narkotyków, Zespół uzależnienia od Internetu czyli inaczej mówiąc wielogodzinne korzystanie z Internetu na początku bardzo przyjemne i mimo iż nie jest zaliczany do chorób to w późniejszym czasie jest dla pacjenta źródłem długotrwałego stresu oraz negatywnie wpływa na jego funkcjonowanie w życiu społecznym. Osoba uzależniona coraz gorzej funkcjonuje w sferach psychicznych, fizycznych, rodzinnych, ekonomicznych oraz na płaszczyźnie interpersonalnej.

Do objawów uzależnienia od komputera zaliczamy:

• Silne pragnienie włączenia i wejścia do Internetu. Internet zaczyna zastępować kontakty z innymi ludźmi i staje się lekarstwem na smutek, samotność zawiedzione uczucia, czy też poczucie niskiej wartości.
• Przeżywanie dyskomfortu fizycznego. Gdy niemożliwe jest korzystanie z komputera narasta niepokój, mogą pojawić się bóle głowy, brak koncentracji, zaburzenia snu. Osoba uzależniona przeżywa huśtawkę nastrojów od irytacji, przez agresje a nawet stany depresyjne..
• Próby ograniczania czasu spędzonego przed komputerem i niemożność utrzymania wcześniej ustalonych granic. 
• Kłamstwa na temat czasu spędzanego w Internecie.
• Coraz mniej czasu na alternatywne rozrywki. Internet staje się głównym źródłem przyjemności
• Korzystanie z komputera czy Internetu mimo świadomości o szkodliwości jego nadmiernego używania.

Jeśli w ciągu roku pojawiły się co najmniej trzy objawy, to można postawić diagnozę uzależnienia.

Odpowiedz sobie szczerze na poniższe pytania i sprawdź czy jesteś uzależniony od Internetu.

1. Czy często myślisz o tym co robiłeś w Internecie lub co mógłbyś zrobić i trudno Ci przestać o tym myśleć?
2. Czy potrzebujesz coraz więcej czasu przebywać w Internecie aby być zadowolonym?
3. Czy próbowałeś ograniczać czas przebywania na komputerze lub całkowicie zaprzestać korzystania z Internetu, gdyż wcześniej się to nie udawało?
4. Czy czujesz się zły, rozczarowany bądź smutny, gdy nie możesz korzystać z Internetu?
5. Czy mimo tego iż zaplanowałeś czas jaki spędzisz w Internecie pozostajesz w nim dłużej?
6. Czy z powodu korzystania z Internetu miałeś problemy w pracy, szkole lub w związkach z innymi?
7. Czy zdarzało Ci sie kłamać, aby ukryć ilość czasu spędzanego w Internecie?
8. Czy traktujesz Internet jako sposób ucieczki od problemów czy uwolnienia się od przykrych uczuć?

Jeśli odpowiedziałeś pozytywnie na 4 pytania to powinno być dla Ciebie ostrzeżeniem, gdyż jesteś na granicy. Poszukaj alternatywnych sposobów spędzania czasu wolnego i spróbuj poprawić relacje z innymi ludźmi w realnym życiu.

Jeśli odpowiedziałeś twierdząco na 5 lub więcej pytań to znaczy, że jesteś najprawdopodobniej uzależniony od Internetu. Może warto byłoby porozmawiać z profesjonalistą? 

Podziękowania

Dziękuję wszystkim, którzy zagłosowali na mojego bloga. Na 302 zgłoszone blogi w kategorii LIFESTYLE znalazłam się na 144 pozycji. Dziękuję! i wszystkich gorąco pozdrawiam :)

Blog Roku 2014

No i 3.02.2015 r rozpoczęło się głosowanie na Blog Roku 2015. Wszystkich którym podoba się mój blog zapraszam gorąco do oddania głosu za jedyne 1,23 zł. Głosowanie kończy się 10.02.2015 r. Więc proszę nie zwlekajcie. Pozdrawiam gorąco wszystkich czytelników mojego bloga.

10 przykazań dobrego rodzica

1. N ie będziesz uważał swego dziecka za odmienne pod względem wartości, praw czy przywilejów od innych dzieci.
2. Nie będziesz uczył dziecka przemocy stosując ja wobec niego.
3. Nie będziesz uczył dziecka nieuprzejmości i obrażania innych, będąc takim samym wobec niego.
4. Nie będziesz zawstydzał dziecka za to, że nie jest lepsze od innych. Możesz karcić je tylko za to że nie chce postarać się czegoś zrobić, lecz nie za to że mu się nie udało.
5. Nie będziesz wzbudzał w dziecku poczucia winy, za to że nie kocha Ciebie wystarczająco. Możesz je obwiniać tylko za krzywdzenie innych.
6. Nie będziesz uczył dziecka się bać. Pozwól mu by nauczyło Cię przestać się bać tego czego boisz się teraz.
7. Nie będziesz uczył dziecka tradycyjnych stereotypów, jaka ma być kobieta a jaki mężczyzna i co wolno im robić i czuć.
8. Nie będziesz pozwalał aby Twoja płeć ograniczała Cię jako rodzica. Nie pozwalaj sobie by robić więcej lub ,mniej w sprawie Twojego dziecka niż drugi rodzic. Dzieci potrzebują oboje rodziców.
9. Nie będziesz odmawiał nastolatkowi dowodów swojej miłości do niego, tylko dlatego, że on przestał okazywać tobie swoja miłość. W momencie gdy Twoje dziecko Cię nienawidzi, potrzebuje jeszcze więcej Twojej niezawodnej miłości i stałości.
10. Nie będziesz rujnował swemu nastolatkowi dzieciństwa swemu nastolatkowi, tylko dlatego, że sam chciałbyś przeżyć jeszcze raz dzieciństwo z lepszymi zabawkami, i własnym dzieckiem jako równorzędnym partnerem zabaw. Pozostań rodzicem, wtedy dziecko będzie dzieckiem, aż stanie się dorosłe.

21 rad na uspokojenie nastolatka.

1. Ciesz się dojrzewaniem nastolatka. Nie może on się bać lub wstydzić swojej seksualności, gdyż może wtedy bardzo szybko zniknąć Ci z oczu idąc za jej głosem.
2. Słuchaj uważnie co do Ciebie mówią i przypomnij sobie jak to było u Ciebie gdy dojrzewałeś. Nie daj się zaskoczyć żadnym pytaniem, odpowiadaj uczciwie, to nie młodzież jest wyobcowana tylko najczęściej ich rodzice.
3. Staraj się utrzymać jak najlepszy kontakt ze swoim nastolatkiem, Staraj się zabierać go wszędzie tam gdzie będziesz mógł dominować swym doświadczeniem i gdzie będziecie od siebie zależni (np: w góry)
4. Młodzież przeważnie zaczyna mieć problemy, gdy zaczynają się nudzić, staraj się utrzymywać je w nieustannym ruchu.
5. Ustalcie reguły zrozumiałe dla wszystkich członków rodziny i podpiszcie je, powieście w widocznym miejscu i starajcie się wszyscy ich przestrzegać.
6. Spokojnie mów nastolatkowi o tym co czujesz w danej sytuacji, ale zawsze najpierw wysłuchaj co czuje dziecko.Dbaj o to aby chciało być przy Tobie, nie zaostrzając mu kar jako sposobów na zwiększenie kontroli nad nim..
7. Nie walcz z dzieckiem gdy nie chce zrobić tego co mu polecasz, nie pogwałcaj jego praw, ale odbierz przywileje.
8. Kary mówią dziecku nieprzyjemne rzeczy o Tobie, jednak przed naturalnymi konsekwencjami nigdy nastolatka nie chroń, , gdyż w ten sposób dowiaduje się jaka jest rzeczywistość.
9. Nie wybuchaj gwałtownie, niech dziecko poczeka na Twoją reakcję, wtedy samo zacznie myśleć, i nie groź czymś czego nie masz zamiaru wykonać.
10. Nie mieszaj stylu z wartościami. Niechlujny ubiór czy zwariowana fryzura nie świadczą o  wartości czy charakterze nastolatka.
11. Interesuj się tym  co robi Twój nastolatek, co czyta, skąd ma pieniądze z kim się przyjaźni. Nie pozwól mu aby okrywało się w swoim pokoju i chowało przed Tobą swoje tajemnice, ale też nie bądź nachalny.
12. Nie podważaj autorytetu pozostałych osób wychowujących Twoje dziecko. Nie musisz zgadzać się z pozostałymi ale musicie trzymać wspólny front.
13. Jeśli jesteś samotną matką i wychowujesz dorastającego syna nie pozwól mu na przejęcie roli "pana domu".To Ty nim jesteś.
14. Razem z nastolatkiem słuchaj muzyki jaką on lubi, oglądaj z nim  filmy, nie muszą Ci się one podobać, ale jest to najlepszy sposób aby się dowiedzieć czegoś na temat swojego dziecka a zarazem mieć wspólne tematy do rozmów.
15. Pamiętaj że ważne jest to co myśli i czuje Twoje dziecko, nie czuj się zakłopotana, obrażona czy też zaszokowana z powodu zachowań swojego dziecka.
16. Każdy dzień zaczynaj od nowa, dzieci tak szybko się zmieniają, że nie warto długo rozpamiętywać postępków dziecka.
17. Staraj się każdego dnia swojego nastolatka przytulać i całować niezależnie od tego ile ma lat.
18. Jeżeli sobie nie radzisz w jakiejś sytuacji to nie wpadaj w panikę, pomóc mogą i Tobie i dziecku krewni czy przyjaciele ale można też zwrócić się do psychologa.
19. Nie używaj przemocy, wyzwisk czy narzędzi tortur, w ostateczności wezwij policję dziecko musi wiedzieć ze masz kogoś do pomocy.
20. Pozwól starszemu nastolatkowi odejść, jeśli nie szanuje wygód rodzinnego domu, gdy okaże się że dobrze mu się wiedzie oznacza to że miał rację i już Cię nie potrzebuje. Gdy wasze kontakty są dobre szybko zorientuje się i wróci, a wtedy możecie ułożyć wasze kontakty na nowych zasadach.  
21. Dojrzewanie to dla nastolatka bardzo trudny i nieprzyjemny okres, przypomina trochę zaburzenia psychiczne, ale pamiętaj ze to przeminie. Dziecko będzie kochać Cię tak jak Ty kochasz swoich rodziców, bo tego nauczyło się od Ciebie. Dziecko postępuje w pewien sposób nie dlatego ze mu mówisz, ale dlatego że bierze z Ciebie przykład..

21 rad - jak uspokoić malucha?

1. Przytulaj i obejmuj malucha tak często i długo jak to tylko możliwe.
2. Słuchaj z dzieckiem muzyki Mozarta, Bacha i Haydna pomaga dziecku rozwijać inteligencje i uspokaja je.
3. Mów często do dziecka, opowiadaj mu różne historie tak wcześnie jak to tylko możliwe, nawet na długo przedtem jak dziecko będzie mogło zrozumieć słowa i samo zacznie mówić.
4. Oglądaj świat z perspektywy dziecka, spędzając z nim jak najwięcej czasu na zabawach na podłodze.
5. Bądź wrażliwy i delikatny wybierając piękne imię dla swojego dziecka.
6. Pozwalaj na częste kontakty dziecka z innymi kochającymi je osobami: drugiemu rodzicowi, babciami, dziadkami, rodzeństwu.
7. Zabieraj ze sobą dziecko wszędzie tam gdzie to możliwe, ale od czasu do czasu zróbcie sobie odpoczynek od siebie - zostaw je pod opieką kogoś zaufanego, ponieważ oboje musicie nauczyć się radzić sobie bez siebie.
8. Pamiętaj! Niemowlaka za nic nie wolno karać.
9. Bardzo dużo rozmawiaj z dzieckiem, tłumacząc mu co jest dobre a co złe, aby samo umiało dokonywać właściwych wyborów.
10. Pamiętaj, że dziecko będzie chętnie uczyło się tego co Ty, i niestety nie jest w stanie nauczyć się wszystkiego.
11. Ogranicz do minimum oglądanie telewizji. Czytajcie książki, uprawiajcie sporty, grajcie w gry towarzyskie i bawcie się razem.
12. Ni obrażaj i nie wyśmiewaj si,ę z dziecka, staraj się mówić o nim pozytywnie. Dziecko będzie takie jakie nadasz mu cechy.
13. Przez połowę Twojego czasu zabieraj dziecko wszędzie tam gdzie Ty jesteś i pozwól mu robić to co Ty, a przez drugą połowę dnia, chodź za dzieckiem i rób to co ono.
14. Kiedy jesteś z dzieckiem, nigdy nie pij alkoholu, nie pal papierosów i nie bierz narkotyków.
15. Dopilnuj aby dziecko dostosowało się do zaplanowanego wspólnego spędzania czasu z rodziną. Niech dziecko będzie najpierw członkiem rodziny a dopiero później uczniem czy sportowcem
16. Powierz dziecku jakieś odpowiedzialne zadanie, dlatego że może już zrobić coś dla innych a rodzina tego potrzebuje.
17. Nawet gdy dziecko nie najlepiej się czuje  staraj się je przekonać aby poszło do przedszkola, ale od czasu do czasu pozwól mu zostać w domu gdy czuje się świetnie.
18. Konflikty traktuj jako okazję do ćwiczenia dobrych manier. Odnosząc się do dziecka uprzejmie uczysz je prawidłowych zachowań,
19. Zbyt duże bogactwo czy bieda zaburzają poczucie rzeczywistości u dziecka, zrób wszystko co możliwe aby dziecko poznało przeciętność.
20. Okaż dziecku wdzięczność za to, że możesz być przy nim i uczestniczyć w jego rozwoju. Wyrażaj swoja dumę z powodów sukcesów malucha jak również za to w jaki sposób posługuje się uczuciami, ciałem czy też umysłem.
21. Rozmawiaj z dzieckiem tak by nie bało się okazywać swych emocji. Nie obrażaj się na nie gdy okazuje Ci swoją niechęć. To Ty jesteś dorosły, jesteś rodzicem i to Twoim zadaniem jest nauczyć je jak radzić sobie z trudnymi emocjami. Najlepiej się  tego nauczy kierując się  Twoim przykładem.

Blog Roku 2014

Witam Was serdecznie na moim blogu. Ostatnio dostałam propozycję zgłoszenia się do Bloga Roku 2014. Na początku byłam do tego nastawiona bardzo sceptycznie, Ja i Blog Roku? Przecież mój blog nie ma  tak wielu czytelników jak inne blogi, szczególnie Ci którzy w poprzednich edycjach zajęli wysokie miejsca. Jednak po głębszych przemyśleniach, doszłam do wniosku, że przecież nie chcę pisać do szuflady, chcę pomagać innym, a przecież zaistnienie w tak prestiżowym przedsięwzięciu może pomóc dotrzeć do większej liczby zainteresowanych czytelników. No i stało się mój blog został zaakceptowany. Zatem mam do Was ogromną prośbę, jeśli lubicie mojego bloga, podobają się Wam moje treści, to zapraszam do głosowania. Startujemy 03.02.2015 r.  Niebawem na blogu pojawią się nowe treści, zatem zapraszam do czytania. Pozdrawiam Was serdecznie.

Najlepsze blogi - prośba

Drogi czytelniku !

Jeśli możesz coś dla mnie zrobić to teraz masz po temu najlepszą okazję.

Mój blog bierze udział w TOPLIŚCIE Najlepsze blogi.

Jeśli masz chwilę to bardzo Cię proszę kliknij w znaczek który znajduje się przy tytule bloga z napisem TOPLISTA wejdź i zagłosuj, możesz też dać komentarz. Wydaje mi się że tematyka mojego bloga jest ciekawa i moje porady mogą się przydać wielu osobom, przecież każdy z nas jest człowiekiem i ma rodzinę i znajomych i czasem problemy zdrowotne, finansowe czy wychowawcze. Moim celem życiowym jest pomagać ludziom. Niestety moje zdrowie nie pozwala na to abym mogła robić to osobiście więc pomyślałam że blog będzie najlepszym sposobem aby pomagać innym udzielając sprawdzonych porad. Pozdrawiam was i z góry dziękuję za każdy oddany głos i komentarz czy też udostępnianie moich treści.

Niewidomi są wśród nas.

 

13 zasad skutecznego komunikowania się.

1. Słuchaj uważnie tego, co mówi druga osoba.
2. Podczas wypowiedzi drugiej osoby staraj się zrozumieć, co to dla niej znaczy, co ona przezywa.
3. Nie wykorzystuj czasu wypowiedzi partnera do przygotowania własnej wypowiedzi.
4. Kiedy wyrażasz to, co myślisz, czujesz albo zrobiłaś, mów "ja" zamiast używać słów: "ty", "oni", "ludzie", "się robi". Daj poznać uczciwie, że to co mówisz, dotyczy Ciebie: pozwól innym poznać siebie.
5. Unikaj zadawania pytań do czasu, kiedy naprawdę potrzebujesz informacji albo chcesz coś wiedzieć. Często pytania są sposobem na stwierdzenie czegoś i przerzucanie na kogoś innego odpowiedzialności za to stwierdzenie:  np.: "Czy nie czas zrobić przerwę?" zamiast :"Myślę, że byłby czas zrobić przerwę" albo "Zmęczyłam się, potrzebuję odpoczynku".
6. Unikaj niedoceniania (lekceważenia) drugiej osoby lub samego siebie. Chodzi tu o takie zachowanie się w procesie porozumiewania się, jakby to, co myślisz lub czujesz, było ważniejsze niż to, co myśli i czuje druga osoba albo odwrotnie: o obniżanie znaczenia samego siebie i takie zachowanie, jakby to druga osoba była ważniejsza.
7.  Nie wyręczaj. Wyręczanie jest robieniem (np.: mówieniem) za kogoś czegoś, co on sam może zrobić dla siebie. Np.: przypomnij sobie, jak Cię irytowało, gdy Twoja ciocia lub mama odpowiadały na pytania kierowane do Ciebie.
8. Unikaj interpretowania. Interpretowanie ma miejsce wtedy, gdy mówisz komuś, dlaczego tak się zachowuje, co powoduje, że tak myśli, czuje. Np.: "jesteś osoba nastawioną obronnie" zamiast "zauważyłam że kłócisz się i nie zgadzasz z większością tego, co mówię i trudno mi rozmawiać z Tobą".
9. Istnieje różnica między myślami i uczuciami. Np.: "Czuję że się mylisz"  ( ocena, że ktoś się myli, jest myślą, a nie uczuciem). Słowa "czuję" używaj tylko wówczas, gdy wyrażasz uczucie.
10. Unikaj przesadnych określeń, takich jak: "zawsze", "nigdy", "niemożliwe", "niewiarygodne". Używa się ich głównie dla uniknięcia problemu lub odpowiedzialności za swoje zachowanie.
11. Unikaj określeń obniżających pewność wypowiedzi, takich jak: "może", "można by sądzić", "można by powiedzieć".  Używaj ich tylko wtedy, kiedy naprawdę nie jesteś czegoś pewna. Takie słowa są również sposobem unikania odpowiedzialności za to, co się mówi. Inne słowo - "spróbuję" - jest często używane zamiast " nie zrobię tego".
12. Reaguj na nieadekwatność wypowiedzi innych osób. Rób to tak delikatnie jak potrafisz, ale nie rezygnuj z tego. Jeżeli ignorujesz czyjeś "gry" lub wchodzisz w nie, w ostatecznym rozrachunku szkodzisz graczowi. "Grami" nazywa się takie zachowanie, gdy człowiek komunikuje coś, ukrywając prawdziwe intencje.
13. Bierz odpowiedzialność za to, co czujesz, co myślisz i za to, jak się zachowujesz. Nie mów : " Sprawiasz, że jestem smutna", bo w ten sposób przerzucasz odpowiedzialność za swoje uczucia na drugą osobę. Mów: " Jestem smutna ponieważ..."

-------------------------------------------------------------------------

red. B Jakubowska  Ja i inni, Warszawa WSiP 1987

 

Asertywność nastolatków

Zacznę od wyjaśnienia terminu asertywny. Zatem osoba asertywna to taka, która w jasny i otwarty sposób potrafi wyrazić swoje poglądy. Dbając o najlepsze zaspokojenie swoich potrzeb, równocześnie szanuje przy tym poglądy i potrzeby innych osób. W okresie adolescencji gdzie potrzeba przynależności do grupy rówieśniczej zaczyna wysuwać się na pierwsze miejsce asertywność będzie miała bardzo duże znaczenie. Jest to okres kiedy młody człowiek zaczyna eksperymentować z papierosami, alkoholem a także coraz częściej z narkotykami i seksem. Często gdy nastolatek pragnie przynależeć do grupy jest namawiany do różnych eksperymentów, nawet jeśli nie do końca ma na to ochotę to często nie potrafi odmówić kolegom, gdyż boi się odrzucenia.

Cóż zatem możemy zrobić my jako rodzice czy wychowawcy? Otóż jedną z najważniejszych rzeczy już od najmłodszych lat jest uczenie dziecka zachowań asertywnych, które pozwalają uniknąć problemów bez zbędnych dyskusji, a co najważniejsze jest pozbawiona agresji czy uległości wobec  nacisku osoby czy grupy. 

Zapewniam, że jeśli nauczymy dziecko asertywności to jako nastolatek zapewne chętniej będzie odmawiało rówieśnikom w sytuacjach dla niego trudnych. Musimy jednak pamiętać, że niezależnie od tego co wpoimy naszym dzieciom , to one są odrębnymi jednostkami i w pewnym wieku przestajemy mieć wpływ na to jak postępują. Musimy dać im do zrozumienia że zawsze im pomożemy, niezależnie od tego w jakie kłopoty się wpakują, gdyż w innym wypadku nie będą potrafili nas prosić o pomoc, bo uznają fakt, że rodzice ich ostrzegali przed niebezpieczeństwem i jak tu przyznać że mieli rację - wtedy będą brnęli w kłopoty coraz bardziej. Słuchajmy dzieci co mają nam do powiedzenia nawet jeśli wiemy, że to my mamy rację.

Oto najprostsze z zachowań asertywnych, które możemy przećwiczyć razem z dzieckiem w domu:

Metoda zdartej płyty: Na przykład jeśli ktoś namawia dziecko do palenia papierosów to bez żadnego usprawiedliwiania się powinno powiedzieć " Nie dziękuję, nie palę" i to powinno powtarzać za każdym razem gdy będzie częstowane. Gdy młody człowiek kilka razy powtórzy to zdanie gdy będzie częstowany to rówieśnicy przestaną  namawiać. Natomiast każde usprawiedliwianie się będzie powodowało jeszcze większy nacisk ze strony kolegów lub wręcz drwiny z ich strony a wtedy o wiele łatwiej jest ulec pokusie. 

Asertywność do dość obszerny temat i nie jest tu miejsce na szersze omówienie tego zagadnienia, ale każdego zachęcam do zapoznania się z nim, gdyż nawet nam dorosłym może nam w życiu bardzo pomóc.  

Prawa człowieka według Herberta Fensterheima

1. Masz prawo wyrażać siebie - swoje uczucia, opinie, postawy i potrzeby, o ile czynisz to w sposób nie naruszający praw innych osób.
2. Masz prawo do wyrażania siebie, swoich opinii, potrzeb, uczuć - tak długo, dopóki nie ranisz innych.
3. Masz prawo ranić siebie - nawet jeśli rani to kogoś innego - dopóki twoje intencje nie są agresywne.
4. Masz prawo do przedstawiania innym swoich próśb - dopóki uznajesz, że oni mają prawo odmówić.
5. Są sytuacje, w których kwestia praw poszczególnych osób nie jest jasna.
6. Zawsze jednak masz prawo przedyskutowania tej sytuacji z drugą osobą.
7. Masz prawo do korzystania ze swoich praw.

Prośba

Witam serdecznie moich drogich czytelników. Wprawdzie mój blog nie istnieje zbyt długo ale widzę, że zainteresowanie moimi poradami wzrasta z dnia na dzień z czego bardzo się cieszę. Mam jednak do was prośbę: piszcie komentarze i sugestie, bo dzięki temu będę wiedziała, że te porady komuś się przydają i dodatkowo dzięki waszym sugestiom będę wiedziała co jeszcze chcielibyście tu przeczytać. Dodatkowo jeśli macie jakieś problemy to piszcie do mnie wiadomości przez formularz kontaktowy, każdemu odpowiem indywidualnie.

Pozdrawiam Was serdecznie :)