Czarna kawa

Wstaw na chwilę pojemnik ze świeżo zmieloną kawą do rozgrzanego piekarnika lub do mikrofalówki. Zaparzona kawa będzie miała wyśmienity aromat.

Dobierz zioła do potraw

GRUPY POTRAW	POTRAWY	PRZYPRAWY
ZUPY
	kartoflanka	majeranek, natka pietruszki, rozmaryn, zioła prowansalskie
	pomidorowa	bazylia, estragon
	kapuśniak	kminek, koperek
	fasolowa	kminek, majeranek, tymianek
MIĘSA
	wieprzowina	cebula, czosnek, majeranek, tymianek
	cielęcina	bazylia, czosnek, majeranek, tymianek, szałwia
	wołowina	cebula, tymianek
	baranina	cebula, czosnek, kminek, mięta, szałwia
	mielone	cebula, czosnek, majeranek, tymianek
	dziczyzna	czosnek, oregano
DRÓB
	kurczak	koperek, melisa, natka pitruszki
	indyk	koendra, natka pietruszki
	kaczka	czosnek, majeranek
	gęś	czosnek, majeranek
RYBY
	smażone	rozmaryn, tymianek
	gotowane	cebula, natka pitruszki
WARZYWA
	fasola	bazylia, kminek, natka pietruszki
	kapusta słodka	mieszanka suchych ziół
	kapusta kiszona	cebula, kminek
	pomidory	bazylia, oregano
	buraki	czosnek, szczypiorek
	surówki, sałatki	bazylia, czosnek, lubczyk, koperek, estragon
SOSY
	do mięs i ryb	koperek, oregano, chrzan, melisa
	pomidorowy	bazylia, oregano, estragon
	słodkie	mięta, melisa
JAJA, SERY
	jajecznica	oregano, szczypiorek
	sery żółte	bazylia, kminek
	twaróg	czosnek, kminek, oregano, szczypiorek, szałwia

Fakty i mity na temat alkoholizmu

• Mit: Alkoholicy piją codziennie.

Fakt: Istotnie, niektórzy alkoholicy nadużywają alkoholu codziennie. Bardziej typowym sposobem picia w zaawansowanym stadium choroby alkoholowej jest jednak picie nieumiarkowane przerywane dłuższymi lub krótszymi okresami całkowitej abstynencji.

• Mit: Alkoholik upija się za każdym razem, gdy pije.

Fakt: Alkoholikiem jest osoba, która utraciła zdolność trafnego przewidywania czy i kiedy utraci kontrolę nad ilością wypijanego alkoholu.  Negatywne zachowania są efektem działania alkoholu, od którego alkoholik nie może się powstrzymać z chwilą wypicia pierwszego kieliszka. Niezdolność do zachowania kontroli nad ilością wypitego alkoholu, nie zaś samo upicie się, stanowi zatem kryterium pozwalające odróżnić osobę z problemem alkoholowym od osoby pijącej towarzysko.

• Mit: Większość alkoholików to ludzie z marginesu.

Fakt: Wręcz przeciwnie, tylko 3-5% wszystkich alkoholików kończy w przysłowiowym rynsztoku. Przeważająca większość, czyli 95-97%, mieści się w przekroju całego społeczeństwa są to często powszechnie szanowani obywatele.

• Mit: Porządne kobiety nie zostają alkoholiczkami.

Fakt: Opinia jakoby alkoholizm groził tylko "upadłym aniołom" sprawia, że piętno tej choroby staje się jeszcze bardziej dotkliwe, toteż kobietom uzależnionym znacznie trudniej zwrócić się o pomoc.

• Mit: Alkoholikom brak silnej woli: mogliby przestać pić, gdyby naprawdę chcieli.

Fakt: Alkoholizm jest choroba charakteryzująca się utratą kontroli nad piciem. Problem nie polega na braku silnej woli, lecz na uzależnieniu od alkoholu. Alkoholik nie chce pić tak jak pije, chce pić "jak wszyscy". Gdyby to była kwestia wyboru, alkoholik wybrałby taki sposób picia, aby nie mieć problemu.

Dobry i zły rodzic w oczach dziecka

Jak nas widzą dzieci?

„ Dobry” rodzic:

·        robi wszystko dla dziecka

·        dziecko może mu zaufać

·        jest w miarę pobłażliwy i ustępliwy

·        jest sprawiedliwy w przestrzeganiu dyscypliny

·        szanuje indywidualność dziecka

·        wzbudza miłość, a nie strach

·        daje dobry przykład

·        jest towarzyski i robi różne rzeczy razem z dzieckiem

·        na ogół jest z natury łagodny

·        okazuje dziecku swą miłość

·        współczuje, gdy dziecko się skaleczy lub ma jakieś kłopoty

·        zachęca dziecko, aby przyprowadzało przyjaciół do domu

·        stara się robić wszystko tak, aby w domu panowało szczęście

·        zapewnia dziecku samodzielność, odpowiednią do jego wieku

·        nie oczekuje od dziecka zbyt wysokich osiągnięć

 „ Zły” rodzic:

·       karze surowo, często i niesprawiedliwie

·       wtrąca się do tego, co dziecko robi i czym się interesuje

·       próbuje uformować dziecko według pewnego modelu

·       daje zły przykład

·       jest drażliwy i zły

·       nie okazuje dziecku swej miłości

·       karci, gdy dziecku zdarzy się wypadek

·       mało interesuje się dzieckiem i jego aktywnością

·       nie pozwala na wizyty rówieśników lub ich do tego nie zachęca

·       jest „ skąpy” dla przyjaciół dziecka

·       nie pozwala bawić się dziecku z przyjaciółmi lub je do tego zniechęca

·       próbuje dziecko „trzymać przy matczynej spódnicy”

·       oczekuje od dziecka nierealistycznie wysokich osiągnięć

·       krytykuje lub gani dziecko za niepowodzenia

·      sprawia, że dom jest dla wszystkich miejscem nieprzyjemnym, pełnym stresów.

Czy jesteśmy wolni?

Wolność jest podstawą odpowiedzialności człowieka za realizację wartości moralnych. Gdyby nie było wolności, to nie mogłoby też być mowy o realizacji żadnych wartości moralnych.

                                         Roman Ingarden

    System norm moralnych, który umożliwia człowiekowi ocenę rozmaitych sytuacji życiowych w kategoriach dobra i zła nazywamy moralnością. Norma moralna jest pewnym imperatywem zachowania, która mówi: „ że powinieneś coś zrobić lub czegoś zrobić nie powinieneś”. Człowiek przyswaja normy moralne w toku interakcji społecznych.

Wolność to możliwość swobodnego działania z poczuciem odpowiedzialności za innych ludzi.

Cóż to znaczy tak naprawdę „być wolnym” czy to znaczy, że możemy robić wszystko co nam się podoba?, Młody człowiek, czy też dziecko myśli sobie jak już skończę te osiemnaście lat to będę mógł robić co mi się tylko spodoba. Ale czy tak jest w rzeczywistości? 

Według mnie niestety nie. Mamy wreszcie te długo oczekiwane osiemnaście lat i wolność, możemy robić co chcemy i nagle stajemy przed trudnymi wyborami, zrobić tak czy tak, co będzie dobrym wyborem? Wolność to nie dowolność robienia tego co chcemy, albo tego co wydaje nam się że powinniśmy zrobić. Dzięki normom moralnym, które to są nam wpajane przez rodziców, szkołę czy też środowisko, tworzymy narrację o sobie, wtedy też zaczynamy siebie rozumieć, co jest równoznaczne z tym, że możemy powoli stawać się osobami wolnymi to znaczy takimi, które wyrażają gotowość ponoszenia konsekwencji. Dlatego też wydaje mi się że tak ważnym jest wychowanie moralne dzieci aby umieć odróżnić dobro od zła, a dzięki temu dokonywać naprawdę wolnych wyborów. 

Niestety w dzisiejszych czasach bardzo trudno jest być człowiekiem wolnym, jesteśmy ograniczani z każdej strony, zakładamy maski, gramy różne role, ale przecież nic nie stoi na przeszkodzie aby dążyć do tego by być wolnym człowiekiem.

Jaki wpływ na rozwój osobowości człowieka ma kultura masowa?

Już od najwcześniejszych chwil osobowość człowieka kształtuje się pod wpływem trzech czynników: genetycznego, społecznego oraz własnej aktywności podejmowanej w sposób wolny i celowy. Bezpośredni kontakt z rodziną, szkołą czy grupą rówieśniczą jest jednym z najważniejszych czynników społecznych kształtujących osobowość dzieci. Obecnie bardzo dużego znaczenia nabierają media masowe między innymi telewizja ze względu na atrakcyjność form i łatwość dostępu. Telewizja zdecydowanie zmienia wzory zachowań i ludzkie postawy, szczególnie dzięki kilkusekundowym, niewiarygodnie dynamicznym, oraz niezwykle przekonywującym filmikom reklamowym. Przed rozpoczęciem emisji dokładnie bada się jakie skutki  one wywołują i czy są zgodne z założeniami przyjętymi przez zleceniodawców. Producenci filmików reklamowych nie działają w sposób zorganizowany, nie mniej jednak większość z nich odwołuje się do tych samych archetypów jak; miłość, rodzina, szczęście, bezpieczeństwo, bogactwo czy rozkosz. Reklamy kształtują osobowość ludzką wielokrotnym powtarzaniem nie siłą. Filmiki i ich tematy zmieniają się, jednak kanony pozostają niezmienne. Oglądając telewizję szybko przekonujemy się że to mężczyzna jest głową rodziny, prowadzi samochód, ogląda telewizję, słucha radia. Jego zadaniem jest być zadbanym, ogolonym, i ładnie pachnieć. Natomiast kobieta jest westalką domowego ogniska. Jej zadaniem jest dbanie o czystość w domu, o dzieci i męża, którzy są dla niej wszystkim. Całą swą uwagę skupia na swoim wyglądzie, lubi też zrobić coś miłego dla swoich bliskich. Nastolatek przedstawiony jest jako zbuntowany, pokręcony zdolny do najdzikszych wygłupów. Żyje dla zabawy. Małe dziecko jest szczęśliwe gdy ma suchą pieluchę i piękne zabawki. Tak wygląd model współczesnej rodziny, ale brakuje w niej prawdy o życiu, której nie da się opowiedzieć w ciągu trzydziestu sekund. Program telewizyjny nie ogranicza się jedynie do reklam, są pokazywane naprzemiennie z filmami w których dominuje film akcji. Oglądając takie produkcje możemy dojść do wniosku, że świat to dżungla w której podstawową wartości,ą jest agresja. Istnieją również pasma w których pokazuje się zdecydowanie mniej przemocy. Jednak filmy prezentowane we wcześniejszych godzinach najczęściej mówi,ą o życiu rodzinnym, ale nawet ten świat jest ukazany jak w krzywym zwierciadle.. Dominują w nim zdrady i nieszczęśliwe miłości. 

Media mają pozytywne i negatywne skutki dla swych odbiorców. Możemy je podzielić na trzy grupy: rozrywkę, dostarczanie wiedzy, oraz włączanie w życie społeczne.. To że media dostarczają rozrywki wiemy nie od dziś. Muzyka, filmy i gry przynoszą odprężenie, przyjemność, oderwanie od problemów łatwy sposób wypoczynku. Również dzięki mediom odbiorca ma szansę na pogłębienie wiedzy, zobaczenie miejsc i ludzi o której inaczej by się nie dowiedział, może uczestniczyć w wydarzeniach sportowych i kulturalnych. Media pozwalają na aktywne włączenie się w problemy różnych grup społecznych, oraz na uczestniczenie w akcjach pomocy. Może również nawiązywać kontakty z ludźmi z odległych miejsc całego świata.

Negatywne skutki oddziaływania mediów są zdecydowanie mniej znane. Niestety im więcej czasu im poświęcamy tym skutki negatywne są groźniejsze. Do oddziaływań negatywnych możemy zaliczyć kształtowanie postawy "mieć", wzrost agresji oraz wyobcowanie ze świata realnego.

Badania wykazują, że następstwem korzystania z mediów jest kształtowanie orientacji wobec rzeczywistości, określanej jako postawa "mieć" którą charakteryzuje nastawienie na gromadzenie dóbr materialnych, w przeciwieństwie do postawy "być" to znaczy do nastawienia na własny rozwój, poznawanie świata i działania prospołeczne. Nadreprezentacja ludzi bogatych w telewizji, a także ogromna liczba reklam pokazywanych zarówno w telewizji jak i w Internecie pobudza u dzieci chęć posiadania. Dzieci najczęściej identyfikują się z bohaterami reklam i kształtują w sobie przekonanie że bogactwo, siła, uroda czy też posiadanie wszelkiego rodzaju przedmiotów materialnych jest najważniejszą sprawą w życiu.

Media w naszym życiu zadomowiły się od rana do nocy. Są coraz bardziej atrakcyjne, dają coraz więcej  możliwości. Niestety często bywają również niebezpieczne. Ludzie poddani negatywnym wpływom korzystania z mediów, niestety często nie zdają sobie z tego sprawy, a zagrożenie jest bardzo realne. Powinniśmy zatem podejmować starania o ochronę przed tymi niebezpieczeństwami oraz o pożyteczne wykorzystywanie mediów. Odpowiedzialne są za to obie strony komunikacji masowej, zarówno nadawca jak i odbiorca. Odbiorca powinien tak regulować korzystanie z mediów, aby czerpać z nich jak najwięcej korzyści i chronić się przed jej negatywnym wpływem. Odbiorca również jest odpowiedzialny za to jak media na niego wpływają, bo chociaż nie ma wpływu na nadawane treści to jednak do niego zależy wybór programów i czas na nie przeznaczony. Odbiorcy powinni pamiętać aby z umiarem korzystać z mediów, dokonywać ograniczania czasu i krytycznego doboru treści ( nieobejrzany program nie jest w stanie zaszkodzić).

Człowiek jest istotą społeczną i do życia potrzebuje kontaktów z innymi przedstawicielami swojego gatunku zatem powinien nauczyć się prawidłowego życia w świecie mediów, który obecnie jest naszym światem. 

Czy kryzys i interwencja kryzysowa są człowiekowi potrzebne?

Kryzys to przejściowy okres braku równowagi wewnętrznej, wywołany przez krytyczne wydarzenia życiowe, wymagający istotnych zmian i rozstrzygnięć.

Jako charakterystyczne dla kryzysu rozpoznajemy:

-        Subiektywne poczucie bezradności

-        Przeżywanie silnych, destabilizujących, negatywnych emocji

-        Przejściowe zmiany dysfunkcjonalne w procesach poznawczych i zachowania.

Interwencja kryzysowa stanowi zespół interdyscyplinarnych działań podejmowanych na rzecz osób i rodzin będących w stanie kryzysu. Celem interwencji kryzysowej jest przywrócenie równowagi psychicznej i umiejętności samodzielnego radzenia sobie, a dzięki temu zapobieganie przejściu reakcji kryzysowej w stan chronicznej niewydolności psychospołecznej.

Rodzaje sytuacji kryzysowych:

W praktyce wyróżnia się najczęściej dwa rodzaje kryzysów:

-        kryzysy rozwojowe (normatywne)

-        kryzysy sytuacyjne (traumatyczne). 

• Kryzysy rozwojowe są nieodłączną częścią życia każdego człowieka, są spodziewane, czasem nawet oczekiwane, zawsze wymagają zmiany ról i zadań, towarzyszy im napięcie emocjonalne. Przykłady kryzysów rozwojowych: rozpoczęcie/ zakończenie szkoły, rozpoczęcie/zakończenie pracy, zawarcie związku małżeńskiego, urodzenie dziecka, opuszczenie domu rodzinnego. E. Erikson opisał rozwój człowieka poprzez kolejno następujące po sobie stadia. Kryzys następuje przy przejściu z jednej fazy życia do następnej. Przyczyną kryzysów są sprzeczności i konflikty pomiędzy strukturą popędową człowieka a wymaganiami otoczenia. W kontekście teorii kryzysów rozwojowych życie człowieka jest ciągłą zmianą. Rozwiązanie problemów w jednym stadium nie zabezpiecza przed konfrontacją z nimi w stadiach późniejszych. W każdym okresie sprawdzamy, wzmacniamy lub osłabiamy poszczególne umiejętności i wymiary naszej osoby.

• Kryzysy traumatyczne wywołane są najczęściej przez nagłe, niespodziewane, silnie urazowe zdarzenia, które zagrażają bezpieczeństwu, poczuciu tożsamości, czasem zdrowiu i życiu. Wydarzenia, które mogą spowodować tego rodzaju kryzys to np.: śmierć bliskiej osoby, zdrada, wypadek komunikacyjny, pożar, poważna choroba somatyczna lub inwalidztwo. Reakcja kryzysowa przypomina tutaj ostrą reakcję na stres. Ze względu na występujące uczucie przerażenia, silny lęk, brak poczucia kontroli i wpływu na przebieg wydarzeń, bezsilność, bez pomocy z zewnątrz człowiek sam nie jest sobie w stanie poradzić. 

• Kryzysy egzystencjalne obejmują wewnętrzne konflikty i lęki związane z ważnymi dla ludzi sprawami celowości życia, odpowiedzialności, niezależności, wolności oraz zaangażowania np. kryzys wieku lat 40, wieku dojrzewania czy starości.

• Kryzysy środowiskowe występujące wtedy, kiedy jakaś naturalna lub spowodowana przez człowieka katastrofa dopada człowieka lub grupę ludzi, rzuca w nurt wydarzeń mogących mieć negatywne skutki dla wszystkich członków społeczności.

Objawy kryzysu: 

Na płaszczyźnie emocjonalnej: ·intensywny lęk, przerażenie, rozpacz, złość, poczucie winy i krzywdy, bezradność i poczucie beznadziejności, niepokój o przyszłość, zaprzeczanie, poczucie winy, zmęczenie, brak poczucia bezpieczeństwa, poczucie utraty kontroli, żal, wściekłość, otępienie, niepewność, poczucie bezradności, panika, rozpacz, depresja, frustracja, nieprzystosowanie, oszołomienie, złość.

Na płaszczyźnie zachowania: niezdolność do podejmowania typowych aktywności, zmiany aktywności, zwiększenie zależności od otoczenia, intensyfikacja działań nieprzemyślanych lub/i patologicznych (alkohol, narkotyki), wybuchy gniewu, podenerwowanie, reakcje histeryczne, osłabione reakcje, zmiana w sposobie komunikowania się, płacz. 

Na płaszczyźnie fizjologicznej: pocenie się, biegunka, wymioty, bóle, wysypki, problemy z oddychaniem, męczenie się, zmiana apetytu, zaburzenia snu. 

Na płaszczyźnie poznawczej:  utrata zwykłej zdolności rozwiązywania problemów i podejmowania decyzji typu: dezorientacja, brak logicznego myślenia, utrata sensu zdarzeń, zawężenie pola uwagi, kłopoty z koncentracją, niepewność, spontaniczne obrazy z przeszłości, koszmary senne.

Kryzysy są nieodłącznym elementem życia każdego człowieka, niestety każdy z nas przeżywa trudne sytuacje, na co dzień i musi sobie z nimi radzić czy to w lepszy czy gorszy sposób, jednak, co jakiś czas przeżywamy kryzysy, z którymi trudno nam sobie poradzić, i dobrze jeśli mamy oparcie w rodzinie lub przyjaciołach, ale czasem taki kryzys przeżywamy w rodzinie i wtedy wydaje nam się, że sytuacja wymyka się spod kontroli nie wiemy, co możemy w danej sytuacji zrobić i na wsparcie najbliższych nie możemy liczyć, gdyż sytuacja ich też dotyczy i wtedy, gdy zostajemy sami czujemy się bezsilni i wydaje nam się, że nic gorszego nie może nas spotkać szczególnie, gdy kryzys dotyczy przemocy domowej, wtedy też wstyd, że w moim domu coś takiego, to przecież niemożliwe, rodzi poważny kryzys i wtedy właśnie interwencja kryzysowa jest jedynym ratunkiem, jest bardzo istotną pomocą gdyż dzięki niej możemy popatrzeć na całą sytuację z innej perspektywy w obecności kogoś, kto nam chce pomóc a nie będzie oceniał czy też krytykował.

Dzięki kryzysowi człowiek ma zatem możliwość zmiany swojej sytuacji życiowej a co za tym idzie staje przed możliwością rozwoju własnej osoby, natomiast osoba która nie przeżywałaby sytuacji kryzysowych stałaby się pasywna i nie pomyślałaby że można coś w życiu zmienić, i często też tak bywa że człowiek nawet jeśli nie jest zadowolony ze swojego życia nie podejmuje żadnych działań gdyż uważa że nic już nie może zrobić że tak już musi być, natomiast kryzys choć na początku sprawia że nie widzimy czasem nawet sensu życia to jednak wstępuje w nas siła dzięki której możemy czasem nawet przewrócić całe swoje życie do góry nogami. 

Sprawdź jakim typem matki jesteś?

• Matka MANEKIN - to matka, która jest wiecznie zajęta swoimi sprawami, często bywa chora i zmęczona nie ma czasu dla dziecka, wręcz je od siebie odsuwa, czasami nawet stawia przed dzieckiem wygórowane wymagania lub nawet się nad nim znęca. Dziecko mające taką matkę nie powierza jej swoich problemów aby jej nie skrzywdzić lub dlatego że nie ma do niej zaufania. Takiemu dziecku brakuje zazwyczaj miłości, zaufania do matki poczucia bezpieczeństwa, czy też poczucia że jest chciane i akceptowane. Dorosłe dziecko matki MANEKINA będzie miało prawdopodobnie problem z nawiązywaniem trwałych i głębokich więzi, często wobec swoich bliskich mają również wygórowane oczekiwania emocjonalne, licząc na to że najbliżsi wypełnią pustkę po matce. Czują się bezwartościowe, mają problemy z przyjmowaniem krytyki, Popadają w uzależnienia i depresje.
• Matka KONTROLER - to matka która najlepiej wie co jest dla jej dziecka najlepsze i za to też oczekuje wdzięczności. Wybiera dziecku szkołę, decyduje o tym z kim dziecko może się przyjaźnić, co ma jeść i w co się ubrać.. Czasami bywa że dziecko zaczyna się buntować, wtedy wybucha wielka awantura, matka zaczyna się gniewać. Czasem dziecko od początku bywa uległe. Matka KONTROLER cieszy się, że jej dziecko jest od niej zależne. Taka matka nie uczy dziecka samodzielności, samokontroli czy odpowiedzialności. Bywa tak że zamiast dziecka wszelkie konsekwencje nawet dorosłych już dzieci ponosi ich matka, wyciąga je z kłopotów, kupuje mu ubrania, samochód a nawet mieszkanie. Dziecko mamy KONTROLERA nie ma swojego życia, niejednokrotnie realizuje plan jaki na życie miała matka. Dorosłe dzieci matki KONTROLERA bardzo często nie potrafią samodzielnie podejmować decyzji, nie wiedzą co lubią a czego nie lubią, Często zmieniają zainteresowania, zawód, czy nawet partnera. Mogą wpaść w uzależnienie ponieważ nie potrafią odmawiać, lub stać się ofiarami przemocy  Nie spełniając oczekiwań matki dziecko ma poczucie że ją zawiodło. 
• Matka MASTER CARD - to matka, która nie pozwala się dziecku uniezależnić, chce je mieć ciągle przy sobie. Gdy dziecko próbuje dokonywać swoich wyborów, które są niezgodne z zasadami przyjętymi w rodzinie wybuchają kłótnie. Matka próbuje wówczas wzbudzić w dziecku poczucie winy. Matka MASTER CARD uważa, że tylko ona może dać dziecku prawdziwą miłość i wiedzę o życiu. Chroni je przed wszelkiego rodzaju konsekwencjami, nawet jeśli dziecko łamie ogólnie przyjęte zasady. Gdy dziecko poniesie jakąś porażkę wzbudza w nim frustracje mówiąc "a nie mówiłam". Nie uczy dziecka odpowiedzialności, szacunku dla innych, wartości pracy zaspokajając wszystkie zachcianki materialne dziecka., Dorosłe dzieci matki MASTER CARD sa nadal pod jej wpływem i nie mają odwagi się przeciwstawić, ciągle są jak małe dzieci dzięki czemu bardzo trudno jest im nawiązać bliskie relacje z innymi. Zazwyczaj mają problemy z radzeniem sobie w życiu codziennym z finansami, obowiązkami.
• Matka PUCHAR ZWYCIĘSTWA - to matka, której dzieci są zawsze numer jeden i z których zawsze może być dumna. Gdy dziecko ponosi porażkę zamiast je wesprzeć mówi: "nazywasz się Nowak, a Nowakom nie wolno przegrywać". Chwali się przed znajomymi  swoimi osiągnięciami z dawnych czasów i osiągnięciami dziecka. Dzieci mamy PUCHARU ZWYCIĘSTWA czują się kochane gdy wygrywają i zaspokajają ambicje matki. Starają się być ideałami gdyż uwagi matki nie satysfakcjonuje przeciętność. Gdy dziecko zwierza się matce ze swojej porażki, ona twierdzi że ono jest najinteligentniejsze a wszyscy inni go nie rozumieją. Źle znosi swoje porażki i jednocześnie nie akceptuje niedociągnięć innych. Dorosłe dziecko matki PUCHARU ZWYCIĘSTWA za wszelką cenę chcą być lubiane zatem tłumią swoje negatywne emocje, mają skłonność do przesadnego koncentrowania się na sobie. Bywają perfekcjonistami. Lęk przed porażką paraliżuje ich działania a co za tym idzie mają trudności z osiągnięciem wysokiej pozycji przeważnie w prestiżowych zawodach. Lubią pomagać innym ale jednocześnie gardzą osobami popełniającymi błędy.Często matka jest jedynym powiernikiem wszystkich sukcesów i porażek. Przeważnie śą pesymistami.
• Matka PORCELANOWA LALKA - to matka pełna poświęcenia dla dziecka i bardzo czuła, jednak gdy dziecko zbyt długo płacze lub się złości matka ucieka w najdalszy kat mieszkania zatykając uszy lub szantażuje dziecko, że jak ono ją kocha to ma natychmiast przestać.Nie radzi sobie ze stresującymi sytuacjami, a problemy które wnosi w jej życie dziecko przytłaczają ją. Dziecko matki PORCELANOWA LALKA jest karane za okazywanie tzw złych uczuć. Sama często płacze lub udaje smutną aby wymusić na dziecku posłuszeństwo, często w takich sytuacjach dziecko czuje się winne zranienia matki. Dorosłe dziecko pragnie aby jego uczucia były odwzajemniane, jednocześnie unika silnych i negatywnych uczuć.W chwilach przygnębienia i smutku unika innych. Potrafi słuchać innych, ale szybko się wypala wewnętrznie, gdyż dając tak dużo z siebie nie otrzymuje nic w zamian. Nie potrafi samodzielnie podejmować decyzji, i nie radzi sobie z emocjami.
• Matka SZERYF - to matka, której zdaniem musimy znaleźć rządzące światem zasady i je przestrzegać. Uważa ze wszyscy mają swoich szeryfów, bo w świecie musi panować ład i porządek. Dziecko matki SZERYFA ma słuchać się jej i o nic nie pytać, bo przecież ona wszystko robi dla jego dobra. Na pytania dziecka dlaczego? odpowiada " bo tak ma być i już". Oczekuje że dziecko będzie wszystko z nią konsultować. Nie pozwala mu dorosnąć. Dorosłe dziecko matki SZERYFA obawia się porażki, ma trudności w relacjach z innymi dorosłymi, Czuje się gorsze od innych, ma trudności z podejmowaniem decyzji. Wyrasta albo na zbuntowanego anarchistę, który bez przerwy walczy o swoja indywidualność, albo na zastraszonego pochlebcę.Pod przykrywką troski nieustannie kontroluje swoich bliskich, stara się dominować i bez przerwy udziela dobrych rad. Przy matce nadal zachowuja się jak małe dzieci.

Wiedząc jaką matką jesteś możesz przemyśleć swoje zachowania i nie utrudniać dzieciom życia, bo chociaż świadomie nie chcemy krzywdzić swoich dzieci, to niejednokrotnie stylem w jaki  je wychowujemy możemy utrudnić mu nawet bardzo dorosłe życie. I chociaż jest to test z przymrużeniem oka to myślę że warto poświecić chwile na refleksję "jaką matką jestem" i co to powoduje u mojego dziecka a co może jeszcze spowodować.

Zachęcam Was gorąco do dzielenia się swoimi przemyśleniami. Może wypowiecie się jakimi matkami jesteście czy się z tym zgadzacie, lub jakie były wasze matki i czy to co tu przeczytałyście jakoś odbiło się na Waszym życiu dziecięcym czy ponosicie tego konsekwencje w dorosłym życiu.

http://blogroku.pl/2014/kategorie/zaradna-mama,a0l,blog.html

Jak poprawić swoją pamięć?

Od jakiegoś czasu coraz częściej mam problemy z pamięcią i nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że przecież nie jestem taka stara. Wydawało mi się że kłopoty z pamięcią to przywilej ludzi starszych, niestety gdy zaczęłam obserwować innych to nagle zauważyłam że ten problem dotyczy coraz młodszych ludzi. Fakt mamy coraz więcej do zapamiętania, coraz więcej rzeczy do zrobienia, coraz częściej zatem korzystamy z różnego rodzaju przypominaczy. Każdy z nas zdaje sobie chyba sprawę z tego że pamięć jest jednym z najważniejszych elementów życia każdego człowieka, gdyż dzięki niej mamy wspomnienia, zdobywamy doświadczenie i różnego rodzaju umiejętności. Czy potrafisz sobie wyobrazić jak wyglądałoby Twoje życie gdybyś nie pamiętał swojej przeszłości, ja nie potrafię. Wystarczy że czegoś zapomnę, czasem może to być drobiazg a ja mimo to czuję pewien dyskomfort. Pomyślałam zatem że jest to temat, który warto na moim blogu poruszyć. Chcąc cieszyć się życiem do późnej starości powinniśmy zadbać o naszą pamięć jak tylko to możliwe najwcześniej.

Podpowiem zatem co możemy zrobić aby naszą pamięć wzmacniać z dnia na dzień.

Najważniejszymi składnikami wspomagającymi pamięć w naszej diecie są:

• banany - bogate w glukozę, magnez i potas, które przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania systemu nerwowego, i pomagają kontrolować nerwowość i niepokój
• kakao - to źródło wapnia, żelaza i fosforu, są idealnym pokarmem dla umysłu. Możemy je spożywać pod postacią czekolady, batonika czekoladowego czy też rozpuszczalnego proszku dodawanego do mleka
• jajka - zawierają cholinę składnik potrzebny komórkom nerwowym. Pamiętajmy jednak aby nie spożywać ich więcej niż 5 w ciągu tygodnia
• ryby - bogate w fosfor, proteiny oraz kwasy tłuszczowe omega -3, potrzebne do prawidłowego funkcjonowania mózgu. Ryby powinniśmy spożywać co najmniej 2 razy w tygodniu
• miód - zawiera glukozę i fruktozę, które są łatwo przyswajalne przez organizm są bardzo potrzebnym pokarmem dla neuronów
• oliwa z oliwek - pomaga zachować młodość i elastyczność błon komórek nerwowych dzięki czemu ułatwiają przekazywanie impulsów nerwowych
• lecytyna z soi - zawiera dużą ilość choliny i fosfolipidów. Zaleca się stosowanie łyżki lecytyny po trzech podstawowych posiłkach
• suszone owoce - bogate w wapń, fosfor, żelazo oraz kwasy tłuszczowe zwiększają zdolność do nauki
• kiełki roślinne - zawierają kwas asparginowy który chroni komórki przed działaniem substancji toksycznych i stanowi główny bodziec dla mózgu i w małych ilościach stymuluje komórki nerwowe
• kiełki pszenicy - zawierają dwa silnie działające przeciwutleniacze takie jak: selen i witamina E
• Glukoza jest ważnym paliwem dla pamięci, podnosi sprawność umysłową, zdolność zapamiętywania i gromadzenia wiedzy. Zaleca się zatem wprowadzenie do codziennej diety: owoców, mleka, ziemniaków, ryżu i zbóż, oraz zastąpienie cukru - miodem, który jest zdecydowanie zdrowszy.

W okresach wytężonej pracy umysłowej oraz po 40 roku życia powinniśmy rozważyć uzupełnienie codziennej diety o następujące składniki:

• mleczko pszczele - które pomaga wyjść ze stanów przygnębienia umysłowego oraz stanów osłabienia fizycznego
• drożdże piwne - pomagają zachować pamięć, a także zapobiegają stanom wyczerpania fizycznego i psychicznego
• kwasy omega -3 i omega - 6 - utrzymuj płynność krwi, dbają o elastyczność ścian naczyń krwionośnych, wzmacniają budowę i poprawiają funkcjonowanie opon mózgowych.
• brak witaminy B 12 i kwasu foliowego - powoduje brak koncentracji, zaburzenia pamięci oraz uczucia zagubienia - witaminy te stosujemy w postaci tabletek

Pamięć powinniśmy ćwiczyć codziennie, dobrym sposobem jest powtarzanie na głos - jest to bardzo stary sposób ale nadal aktualny - uczmy się zatem wierszy czy piosenek na pamięć. Im więcej zapamiętujemy tym bardziej zmuszamy nasz mózg do większego wysiłku, dzięki czemu potrafi on zapamiętywać coraz więcej. Uczenie się na pamięć numerów telefonów, dat, cytatów czy wierszy jest najskuteczniejszym sposobem na ciągły rozwój naszego mózgu.

Słowa w połączeniu z muzyką znacznie łatwiej zapadają w naszą pamięć, uczmy się zatem tekstów piosenek, a to co chcemy zapamiętać powtarzajmy śpiewająco.

Pamiętajmy także aby rozwijać swoja pamięć emocjonalną, mało kto wie jak duże ma to znaczenie dla naszego umysłu, pomaga bowiem rozwijać zdolności zapamiętywania, koncentracji, rozumowania a także myślenia abstrakcyjnego.

 

Ćwiczenie na rozwijanie pamięci emocjonalnej:

• Wybierz 10 fotografii z różnych okresów Twojego życia. Obejrzyj jedno z nich, następnie z zamkniętymi oczami przywołaj wszystkie wspomnienia z nim związane i pozwól sobie na ponowne przeżycie doświadczeń z dawnych czasów. To samo uczyń z pozostałymi zdjęciami.  Dobrze jest wykonywać to ćwiczenie codziennie z tymi samymi fotkami, oczywiście po jakimś czasie możemy je wymienić na inne. Ćwiczenie to można wykonywać samemu, ale również można je wykonywać w gronie rodzinnym czy znajomych.

Na koniec sprawdź jak pracuje Twoja pamięć i wykonaj poniższy test - potem wystaw sobie ocenę i napisz w komentarzu swój wynik:

• Przez 30 sekund wpatruj się w następujące litery i spróbuj je zapamiętać:
• M Z A D E U W Ł O J  Ć R

Ocena:

• osiem i więcej - doskonała pamięć wzrokowa
• sześć - siedem - dobra
• poniżej sześciu - słaba - konieczne codzienne ćwiczenia.

                               

 

Do czego potrzebna dziecku jest matka?

Przeglądając stare notatki znalazłam odpowiedzi dzieciaków na pytanie "do czego potrzebna jest mama?" Zatem zobaczcie sami. Może i wam jest to skądś znajome?

• do pocieszania
• do mycia pleców
• do pisania usprawiedliwień
• do przypominania o rzeczach, które bez tego poszłyby w niepamięć
• do pielęgnacji zwierzątek domowych, które otrzymaliśmy pod warunkiem że będziemy o nie dbać
• do trzymania rączek u lekarza
• do mycia głowy
• do łagodzenia sporów rodzinnych
• do podpisywania zawalonych klasówek, o których lepiej żeby ojciec nie wiedział
• do popychania na huśtawce
• do dmuchania w bolące miejsca
• do pakowania walizek
• do łatania dziur
• do zabijania pająków, os i innego robactwa
• jako niezawodny budzik
• jako pielęgniarka
• do testowania ile mogą wytrzymać ludzkie nerwy
• do kłamania przy telefonie, jeśli ma nas nie być w domu
• do sprzątania naszych porozrzucanych rzeczy
• do prasowania oślich rogów w zeszycie
• do pożyczania od niej kosmetyków, łańcuszków, nożyczek i innych rzeczy na wieczne nieoddanie
• do podziwiania swoich dzieci, jeżeli nikt inny tego nie czyni

Co Wy na to może coś dopiszecie do tej listy. Ja się trochę uśmiałam bo niestety dużo się tu zgadza.

No cóż tak to już jest jak się jest mamą.

A może ktoś dopisze do czego jest potrzebny dziecku tata?

Jak rozwiazywać konflikty bez porażek?

Metoda rozwiazywania konfliktów bez porażek jest stosunkowo nowa, ale wydaje mi się że bardzo dobra, gdyż w tej metodzie nie ma ani wygranych ani przegranych. Metoda ta pozwala na rozwiązanie konfliktu bez narzucania innym swojej woli i ku zadowoleniu obu stron konfliktu. Metoda ta jest niewątpliwie jedną z najskuteczniejszych metod rozwiazywania problemów ponieważ każdy kto w niej uczestniczy czuje się odpowiedzialny za  wypełnienie postanowień, które były tworzone przy jego współudziale. Szczególnie duże znaczenie ma to dla dzieci a przede wszystkim nastolatków, które w ten sposób nie czują się zdominowane przez rodziców. Ta metoda jest godna polecenia nie tylko dla rodziców i dzieci ale również dla małżonków, którzy w pewnych kwestiach maja odmienne zdanie i oczywiście dla wszystkich innych. Sprawdźcie sami w jaki sposób działa ta metoda - wypróbujcie ja i piszcie komentarze co o tym sadzicie a może już ja znacie?

Oto zasady:

 

    1. Zasada 1. - rozpoznanie i nazwanie konfliktu

• przede wszystkim uspokój się, zdystansuj i rozpoznaj kogo i czego dotyczy konflikt
• wybierz moment kiedy się nie spieszysz i kiedy Twoje dziecko nie jest czymś zajęte albo podenerwowane
• powiedz krótko o tym co czujesz. Używaj języka "Ja" np.: "Jestem zawiedziona bo mnie okłamałeś"
• unikaj zdań obwiniających i upokarzających typu: "Dlaczego zawsze musisz kłamać?"
• zaproponuj dziecku aby razem z Toba poszukało takiego rozwiązania, które będzie zadowalało obie strony

    2. Zasada 2. - zrozum uczucia i potrzeby dziecka

• nie atakuj dziecka nie przekonuj do swojego zdania - staraj się je zrozumieć co nie znaczy że musisz podzielać jego punkt widzenia
• okaż dziecku zrozumienie i pokaż że jesteś gotów zmienić swój punkt widzenia
• Bądź cierpliwa i nie oczekuj że dziecko natychmiast znajdzie rozwiązania
• Ni koncentruj się na tym czego żąda dziecko, ale spróbuj znaleźć to czego ono naprawdę pragnie

    3. Zasada 3. -  Spróbujcie znaleźć możliwie dużo rozwiązań

• najpierw niech dziecko poda swoje propozycje, później Ty i koniecznie wszystkie zapisujcie.
• nie oceniajcie żadnych propozycji na tym etapie nie ma dobrych czy złych rozwiązań

     4. Zasada 4. - krytyczna ocena propozycji rozwiązań

• wszystkie rozwiązania, które zostaną uznane za niemożliwe do przyjęcia powinny zostać uzasadnione i skreślone z listy

     5. Zasada 5. - wspólnie zdecydujcie które z propozycji są najlepsze

• wspólnie z dzieckiem zastanówcie się czy dane propozycje wam odpowiadaj i czy da się je wprowadzić w życie  
• spiszcie je na dużej kartce i podpiszcie się -,co będzie przypominało o konieczności ich przestrzegania a dzięki temu unikniecie kolejnych nieporozumień

     6. Zasada 6. - przestrzeganie powziętych decyzji

• omówcie dokładnie wszystkie szczegóły
• co jakiś czas weryfikujcie wprowadzone w życie rozwiązania
• jeśli konieczne zmodyfikujcie umowę.

Hazard cz.2

Co możesz zrobić, jeśli zauważysz że masz problemy z hazardem?

• Nie rób z tego tajemnicy, bo będziesz się pogrążał, lepiej opowiedzieć o całej sytuacji osobie zaufanej.
• Unikaj miejsc w których grałeś.
• Napraw kontakty z osobami które przez hazard zaniedbałeś.
• Przestań spotykać się z osobami z którymi grałeś.
• Gdy zaczniesz myśleć o zagraniu przypomnij sobie konsekwencje z tym związane.
• Przypomnij sobie co lubiłeś robić zanim zacząłeś grać i wróć do tego. 
• Rozmawiaj z osobami i instytucjami od których pożyczałeś pieniądze. Ustal termin i formę spłaty.
• Zadbaj o regularny tryb życia, bo gdy będziesz głodny czy zmęczony lub samotny będzie Ci łatwiej wrócić do gry.
• Nie mów "już nigdy nie zagram" zamiast tego powiedz sobie " dziś nie gram" a będzie Ci łatwiej wytrzymać.
• Porozmawiaj ze specjalistą.

Co może zrobić członek rodziny hazardzisty?

• Nie kontroluj hazardzisty, pozwól mu ponosić konsekwencje swoich działań.
• Przestań grozić. Mów to co myślisz i rób to co mówisz.
• Nie spłacaj długów hazardzisty, spłacając nie pomagasz mu.
• Zacznij szukać pomocy.
• Hazard jest chorobą, namawiaj hazardzistę do leczenia.

Test - czy masz problem z graniem?

1. Czy pojawia się u Ciebie trudna do opanowania chęć grania lub odegrania się?
2. Czy zdarzyło Ci się kiedykolwiek grać dłużej niż planowałeś na początku?
3. Czy przy próbach przerwania gry Twoje samopoczucie się pogarsza?
4. Czy złe samopoczucie ulegało poprawie w momencie powrotu do gry?
5. Czy poświęcasz coraz więcej czasu na granie?
6. Czy rezygnujesz lub zrezygnowałeś z innych przyjemności aby mieć więcej czasu na granie?
7. Czy masz jakieś rytuały związane z graniem?
8. Czy ktokolwiek zwrócił Ci uwagę, że za dużo czasu poświęcasz na granie?

Jeśli odpowiedziałeś na 3 lub więcej pytań prawdopodobnie masz problem z graniem.

Hazard

Według Słownika Języka Polskiego Hazard  to ryzykowne gry lub zakłady  których stawką są pieniądze a wynik zależy wyłącznie od przypadku.

Gry hazardowe dostarczają nam rozrywki i przyjemności pozwalają na oderwanie się od rzeczywistości jednakże stwarzają duże ryzyko uzależnienia się, gdyż dostarczają bardzo silnych emocji.

Przyczyny grania:

• chęć szybkiego wzbogacenia się
• ryzyko, które dostarcza mocnych wrażeń
• chęć odegrania się mimo większości przegranych
• wyzwanie intelektualne - śledzenie rozgrywek sportowych aby znaleźć metody obstawiania
• dla kobiet to sposób na spędzenie czasu wolnego, ucieczka od problemów, natomiast dla mężczyzn to sposób rywalizacji, udowodnienie swoich umiejętności.

 

Dlaczego młodzi ludzie uciekają się do hazardu?

• niechęć do brania odpowiedzialności za swoje działania
• brak autorytetu u rodziców czy innych dorosłych
• niskie poczucie własnej wartości
• przyjemność z rywalizacji
• szukanie przyjemnego pobudzenia
• wygrana daje wysoki status wśród znajomych
• poczucie bycia niekochanym, brak akceptacji, brak bliskich relacji

 Sygnały, które mogą świadczyć o problemie z hazardem u ludzi młodych

• brak zainteresowania szkołą czy też aktywnością sportową
• brak planów dotyczących czasu wolnego
• nie informowanie o tym co robi i z kim
• nagminny brak pieniędzy
• pożyczanie pieniędzy od innych
• znikanie pieniędzy i rzeczy, które można spieniężyć z domu
• zmienne nastroje, rozdrażnienie, skłonność do agresji
• kłamstwa
• brak dbałości o zdrowie i wygląd
• izolacja od bliskich i znajomych

Wpływ kolejności urodzeń na pozycję dziecka w rodzinie.

Pozycja dziecka oczywiście nie zależy tylko od kolejności jego urodzenia, ale także od wieku płci i wielu innych. Potraktujmy zatem poniższe tendencje z przymrużeniem oka :)

NAJSTARSZE DZIECKO – uprzywilejowane jako pierworodne, ponosi z tego tytułu wiele ciężarów. Najpierw przez pewien czas jedyne – tzn. obiekt nadmiernej troski i ofiara braku doświadczenia rodziców, a potem po przyjściu na świat drugiego dziecka – schodzi na plan dalszy, co może stać się przyczyną jego frustracji, zaburzeń emocjonalnych i trudności w społecznym przystosowaniu się.

Inne niejednokrotnie sprzeczne cechy obserwowane u tych dzieci to – skłonność do pesymizmu, poczucie niepewności, małej wartości własnej, niepokój, lęk przed kompromitacją, zależność i pobudliwość, wypływające z przesadnej troski i wymagań rodziców, zaś z drugiej strony – poczucie odpowiedzialności, agresywność, skłonność do dominowania przejawiające się przede wszystkim  w kontaktach z młodszym rodzeństwem.

 

ŚREDNIE DZIECKO (drugie i kolejne w liczniejszej rodzinie) – są w korzystniejszej sytuacji wychowawczej ze względu na nabyte już przy pierwszym dziecku doświadczenie rodziców, którzy pozostawiają im zwykle większą samodzielność i nie rozpieszczają tak jak pierwsze dziecko, a także przejawiają mniejszy niepokój o ich zdrowie i życie.

Jeśli różnica pomiędzy rodzeństwem nie jest zbyt duża, to taki układ sprzyja tworzeniu się stosunków demokratycznych w rodzinie. Dzieci zajmujące pozycje środkowe mogą korzystać w procesie uczenia się ze wzorów dostarczonych im przez starsze rodzeństwo, a z kolei własne doświadczenia przekazują młodszym wobec których ujawniają często postawy opiekuńcze.

Dziecko średnie może jednak czuć się mniej kochane przez rodziców i zaniedbywane przez nich na korzyść młodszego rodzeństwa.

NAJMŁODSZE DZIECKO – ma wiele szczególnych przywilejów, ale też pozycja ta stwarza pewne niedogodności w procesie wychowania, zwłaszcza jeśli różnica wieku pomiędzy nim a rodzeństwem jest znaczna. Bywa ono otaczane przez rodziców nadmierną troską, rozpieszczane przez nich i wyręczana w najprostszych czynnościach codziennych. hamuje to rozwój jego samodzielności, czyniąc je kapryśnym i egocentrycznym. starsze rodzeństwo lubi okazywać dziecku swoją władzę, traktować je z góry i odsuwać od zajęć i zabaw.

   Ważniejsze sprawy rodziny rozstrzyga się bez jego udziału, uważając, że nie dorosło jeszcze do podejmowania decyzji. W rezultacie dziecko oczekuje stale specjalnych względów i pomocy od innych, uczy się więcej brać niż dawać, przejawia cechy infantylne utrudniające mu przystosowanie się do grupy.

JEDYNAK – znajduje się w specyficznej sytuacji wychowawczej, która co prawda nie jest szczególnie korzystna, ale wcześniejsze fatalistyczne przekonania o ich „psychicznym kalectwie” oraz nieuchronnych trudnościach wychowawczych – okazały się nieuzasadnione.

Ujemne cechy pozycji jedynaka polegają na tym, że wychowuje się wyłącznie wśród osób dorosłych, stając się jedynym obiektem ich uczuć i troski. Postawy nadmiernej koncentracji na dziecku (zbytnie ochranianie, przesadne oczekiwania i ambicje) są dość typowymi postawami rodzicielskimi wobec jedynaków.

Jedynakom przypisuje się takie cechy jak: egocentryzm, skłonność do dominacji, tendencje aspołeczne, nerwowość, drażliwość itp. Jednak w świetle licznych badań porównawczych różnice pomiędzy jedynakami a dziećmi niejedynymi były nieznaczne i to w zakresie większości cech osobowości, jak też stopnia przystosowania do szkoły i życia społecznego.

Trzeba jednak podkreślić pewne pozytywne strony jedynactwa. Jedynak ma warunki szybkiego,
a nawet przyspieszonego rozwoju umysłowego w ciągłym kontakcie z dorosłymi, którzy zaspokajają jego ciekawość i zainteresowania. Unika też przykrych doznań uczuciowych związanych z rywalizacją z rodzeństwem o względy rodziców, a potrzebę szerszych więzi społecznych może zaspokoić w grupie rówieśników, przedszkolu czy szkole,

    W młodszym wieku szkolnym jedynacy ujawniają silną więź emocjonalną z obojgiem rodziców,
a w szczególności z matką. Przy pewnych tendencjach do utrzymywania dzieci w zależności od siebie, jak też do nadmiernej koncentracji na dziecku, matki przejawiały na ogół postawy prawidłowe, stymulując aktywność ruchową i werbalną dziecka oraz rozmaite formy wyrażania uczuć i potrzeb. Jedynacy (zwłaszcza chłopcy) mieli większe niż niejedynacy trudności w przystosowaniu się do pobytu
w szkole i do wymagań nauczycieli.

 

 

Niewidomi są wśród nas.

 

Jak odmierzać bez wagi ?

PRODUKT	1 płaska łyżeczka do herbaty	1 płaska łyżka stołowa	1 filiżanka
Cukier	4 g	13 g	180 g
Kakao	2 g	8 g	125 g
Kasza	4 g	10 g	140 g
Kawa mielona	2 g	-	-
Mąka	2 g	8 g	125 g
Mąka ziemniaczana	2 g	8 g	125 g
Olej	-	9 ml	-
Orzechy mielone	6 g	-	-
Płatki owsiane	2 g	8 g	125 g
Proszek do pieczenia	3 g	-	-
Ryż	5 g	18 g	80 g
Sól	5 g	20 g	-
Tłuszcze, masło	4 g	16 g	180 g

Pracoholizm cz. 3 Czy jesteś pracoholikiem?

Sprawdź czy jesteś pracoholikiem?

Za każdą odpowiedź "tak" - 1 punkt

Za odpowiedź "nie" - 0 punktów

1. Czy jesteś bardziej podekscytowany myśląc o swojej pracy niż na przykład o rodzinie czy czymkolwiek innym?
2. Czy przeżywasz momenty, kiedy potrafisz wykonywać swoją pracę błyskawicznie - inne, kiedy nie możesz nic zrobić?
3. Czy bierzesz ze sobą pracę do łóżka? Na weekendy? Na wakacje?
4. Czy praca jest tym rodzajem aktywności, który lubisz najbardziej i najbardziej lubisz o niej mówić?
5. Czy bywasz zniecierpliwiony w stosunku do ludzi, którzy mają inne priorytety niż praca? 
6. Czy traktujesz wszystko - także zabawę - jako okazję do rywalizacji?
7. Czy irytujesz się, kiedy inni proszą Cię byś przestał pracować i zajął się czymś innym?
8. Czy twój długi czas pracy odbija się niekorzystnie na Twojej rodzinie lub przyjaźniach?
9. Czy myślisz o swojej pracy, gdy zasypiasz, prowadzisz samochód, i gdy inni do Ciebie mówią?
10. Czy pracujesz lub czytasz w czasie jedzenia?

Wyniki:

0 - 3 punkty - masz zdrowe podejście do pracy

3 - 5 punktów - jesteś na dobrej drodze, żeby zostać pracoholikiem

Powyżej 5 punktów - masz problem zgłoś się do psychologa

-----------------------------------------------------------------------------------------

*"Pracoholizm" - wydawnictwo Parpamedia

Pracoholizm cz 2

Uwarunkowania pracoholizmu:

• W rodzinach gdzie praca zajmuje nadrzędne miejsce, a uzyskanie przywilejów z nią związanych jest swego rodzaju nagrodą często wpływa na nadmierne angażowanie się w pracę. Dzieci z rodzin osób nadmiernie pracujących zdecydowanie bardziej są zagrożone pracoholizmem.
• Deficyty takie jak: brak miłości czy brak porozumienia często powodują "ucieczkę" w pracę tzn. dłuższe pozostawanie w pracy czy nadrabianie zaległości w domu.
• Niskie poczucie własnej wartości, nieadekwatne poczucie winy, lęk przed porzuceniem i wiele innych tworzą pułapkę uzależnienia. Na uwagi bliskich pracoholik wybucha gniewem tłumacząc że robi to dla nich. Po wybuchu odczuwa chwilową ulgę po czym pojawia się poczucie winy które wzmacnia niskie poczucie własnej wartości a to automatycznie uruchamia przymus pracy.
• Czynniki sprzyjające takie jak: presja pracodawcy, rynek pracy, aprobująca postawa otoczenia.

Kłopoty zdrowotne spowodowane pracoholizmem;

• Choroby układu krążenia
• Choroba wrzodowa przewodu pokarmowego
• Zaburzenia snu i związane z tym poczucie zmęczenia
• Zaburzenia układu moczowo - płciowego
• Na skutek uzależnienia od pracy pojawiają się również: bóle brzucha, zaparcia, biegunki, bóle mięśni, zawroty głowy, drętwienia palców rąk i nóg oraz mrowienia
• Objawy somatyczne spowodowane brakiem pracy tzw. niedzielne nerwice
• Pracoholik dodatkowo narażony jest na inne uzależnienia, depresje czy nawet samobójstwa.

Pracoholizm cz.1

Pracoholikiem jest osoba, która ma obsesję na punkcie pracy i jednocześnie jest zestresowany i przepracowany.Początkowo uważano że pracoholizm związany jest z długim czasem pracy i przyjmowano że osoba taka pracuje więcej niż 50 godzin tygodniowo, jednak później rozszerzono pojęcie pracoholizmu o konsekwencje z nim związane.

Objawy pracoholizmu przypominają objawy uzależnienia od alkoholu:

• Silne pragnienie pracy lub przymusu jej wykonywania - szczególnie w okresach w których pracoholik nie pracuje.
• Brak kontroli rozpoczęcia czy też zakończenia pracy mimo wcześniejszych ustaleń, a także podejmowanie coraz większej ilości zadań często nie należących do jego obowiązków.
• Fizjologiczne objawy takie jak: zaburzenia snu, stany lękowe, rozdrażnienie, oraz inne bóle i objawy somatyczne związane ze zmniejszeniem czasu pracy lub jej zaprzestaniem
• Zmniejszenie satysfakcji z pracy przy jednoczesnym coraz większym zaangażowaniu.
• Zaniedbywanie alternatywnych źródeł przyjemności
• Mimo wyraźnych dowodów na szkodliwość nadmiernego angażowania się w pracę, pracoholik nie zmienia swojego zachowania.